Friday, August 1, 2008
Saturday, June 7, 2008
ผีอำ?!?
วันนี้ตอนประมาณบ่ายโมง เพิ่งเคยถูกผีอำเป็นครั้งแรกในชีวิต(หรือเท่าที่จำความได้)
อาการเหมือนผีอำมาตรฐานเกือบครบประการ คือ
รู้สึกตัว ลืมตา เห็นภาพจริงที่ปรากฎตรงหน้าคือแขนสองข้างของตัวเอง
แต่ขยับแขนไม่ได้ เหมือนร่างกายไม่รับฟัง
คือ เหมือนว่าแขนที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่แขนเราเพราะมันไม่รับคำสั่งใดๆ จากสมองเลย
แล้วก็ได้ยินเสียงเหมือนคนหายใจถี่ๆ อยู่ข้างหู
จากสติที่มีอยู่ค่อนข้างมั่นใจว่าไม่ใช่เสียงลมหายใจตัวเอง
สมองพยายามสั่งให้แขนขยับครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ก็ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ
นึกเคล็ดลับที่ไม่รู้จำมาจากไหนขึ้นได้ว่า...
แขนขยับไม่ได้ก็ขยับเท้าสิวะ...
พยายามเริ่มขยับจากปลายเท้า ข้อเท้าขยับได้ ก็ยกขาขึ้นมาได้..
ขายกขึ้นมาทิ้งน้ำหนักลงไป ทำให้ตัวลุกขึ้นมาได้ แขนก็ขยับได้เป็นปกติ
ทุกอย่างเป็นปกติ เวลาบ่ายโมงในห้องของตัวเอง เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
อย่างนี้นี่เอง ที่เรียกว่าผีอำ...
------------------------------------------------------
Appendix.
ผีอำ (Sleeping Paralysis):
ที่มา: http://hospital.moph.go.th/nadun/%CA%D2%C3%D0%B9%E8%D2%C3%D9%E9.htm
ว่ากันว่า เวลาที่เราใช้หลับนอนในตอนกลางคืนนั้น ระยะเวลาครึ่งแรกของกลางคืน คือระยะตั้งแต่หัวค่ำถึง 2 ยาม เป็นเวลาที่นอนหลับสนิทแล้วจะได้พลังงานและเป็นสุขมากกว่าระยะเวลานอนในครึ่งหลังของเวลากลางคืน
เวลานอนตั้งแต่ 2 ยามล่วงไปแล้ว จะนอนหลับไม่ค่อยสนิทนัก คนเราจึงมักจะฝันในระยะครึ่งหลัง ของเวลากลางคืน และส่วนมากจะฝันได้มากในเวลาก่อนใกล้รุ่ง ความฝันมักเกิดขึ้นเมื่อเวลานอนหลับไม่ค่อยสนิท ซึ่งจะเป็นการแสดงออกมาของจิตใจ ความฝันจะช่วยให้ได้สิ่งซึ่งต้องการที่เวลาตื่นอยู่ไม่อาจได้ ความฝันจะช่วยให้ เราเป็นผู้มีอำนาจ มีเงิน บางทีความฝันก็แสดงออกมาถึงจิตใจและอารมณ์ที่มีอยู่ เช่น ความวิตกหวาดกลัว ความไม่พึงพอใจ ความเศร้าสลด ฯลฯ ก็จะมีฝันร้าย
ถ้านอนฝันแล้วออกเสียงมาด้วยก็เรียกกัน ละเมอ มีการนอนฝันที่ครึ่งหลับครึ่งตื่น อีกอย่างหนึ่งเรียกกันว่า ผีอำ คงมีคนเคยถูกผีอำมาบ้าง เวลาที่นอนอใกล้จะหลับ หรือหลับแล้วกำลังจะตื่น เป็นตอนที่รู้ตัวบ้างไม่รู้ตัวบ้าง เกิดความฝันลางเลือน เหมือนมีของมาทับอก หายใจไม่ออก ชาไปทั้งตัวรู้สึกตัวว่าตัวลืมตาเห็นอะไรๆอยู่ แต่กระดุกกระดิกตัวไม่ได้ ร้องเรียกให้ใครช่วยก็ไม่มีใครได้ยิน ต่อมาสักครู่หนึ่งจึงจะรู้สึกตัว ลักษณะอาการดังกล่าวนี้เรียกกันว่า ผีอำ
ความจริง ไม่มีผีสางอะไรมาอำหรือมาทำอย่างไรทั้งนั้น
ถ้าจะเข้าใจเรื่องถูกผีอำนี้ ควรเข้าใจก่อนว่า ตามปรกติแล้วเลือดของเราจะมีฤทธิ์เป็นด่างอ่อนๆ และมีฤทธิ์คงที่เสมอในเลือดจะมี โซเดียมไบคาร์บอเนตซึ่งมีฤทธิ์เป็นด่าง และกรดคาร์บอนิค ซึ่งมีฤทธิ์เป็นกรดอยู่ โดยมีอัตราส่วนคงที่ที่จะทำให้เลือดอยู่ในสภาพเป็นด่างอ่อนๆ ตามปรกติตลอดเวลา
ผีอำ มักจะเกิดขึ้นในคนที่มีอารมณ์เครียด โดยมี โกรธ โลภ หลง เศร้าสลด วิตกกังวล หวาดระแวง กลัว อิจฉาริษยา ฯลฯ เมื่อเวลานอนเคลิ้มๆ(จะหลับหรือตื่น) ก็จะเกิดความฝันจากอารมณ์ไม่ดีของตน การมีอารมณ์ไม่ดีจะทำให้หายใจเข้าออกยาวๆเหมือนหอบ การหายใจเข้าออกเหมือนหอบสักพักหนึ่ง คาร์บอนไดออกไซด์จะสลายตัวออกมาจากกรดคาร์บอนิคในเลือด เมื่ออกมามาก กรดคาร์บอนิคลดน้อยลง อัตราส่วนของด่างก็จะมีมากกว่ากรด เลือดก็จะมีฤทธิ์ด่างเพิ่มขึ้น
เมื่อเลือดมีฤทธิ์ด่างมากขึ้น ก็จะมีอาการอึดอัดในอกเหมือนมีของทับอก หายใจไม่ค่อยออก เหมือนหอบ ชามือชาเท้า มึนและเวียนศรีษะ รู้สึกหมดเรี่ยวแรงจนเหมือนจะขยับเขยื้อนตัวไม่ได้
สำหรับใครที่อยากลองดูว่าผีอำเป็นอย่างไร ลองหายใจเข้าออกยาวๆเร็วๆให้เหมือนหอบสักพักหนึ่ง ก็จะรู้สึกมึนศรีษะ มือชา หน้ามืด ฯลฯ พอกลั้นหายใจสักครู่ก็จะหาย เพราะกรดคาร์บอนิคจะเพิ่มขึ้นมาเป็นปกติ
คนร้องไห้มากๆสะอึกสะอื้นหายใจเข้าออกยาวๆเร็วๆก็จะมีอาการเช่นเดียวกัน ยิ่งร้องมากยิ่งชาไปทั้งตัว มึนศรีษะ หน้ามืดเป็นลมไปได้ ก็เพราะเหตุผลเดียวกันนี้
ใครถูกผีอำบ่อยๆ ควรจะได้ตรวจรักษาเรื่องจิตใจและอารมณ์เลวร้ายของตัวเอง จิตใจตัวเองนั่นแหละ เป็นผีที่อำตัวเอง
Friday, May 9, 2008
Humanitarian
"คนเราเลือกเกิดไม่ได้ แต่เลือกที่จะเป็นคนดีได้" ประโยคให้ข้อคิดเตือนใจนี้อาจใช้ไม่ได้กับชาวพม่า ที่เขาเหล่านั้นบางครั้ง เลือกไม่ได้ แม้การที่จะรักษาชีวิตให้อยู่รอดต่อไป...
พายุไซโคลน Nargis ที่เข้าถล่มประเทศพม่าเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคมที่ผ่านมา นับเป็นเหตุการณ์ที่มีโอกาสเกิดขึ้นเพียงห้าร้อยปีครั้ง ที่พายุเข้าปะทะปากอ่าวขณะที่ยังแรงมากอยู่ เหตุการณ์นี้ก่อให้เกิดความเสียหาย ในปัจจุบันตัวเลขที่รัฐบาลพม่าประกาศคือมีผู้เสียชีวิต 22,000 คน แต่ตัวเลขที่ทางการสหรัฐประเมิน คาดว่าจริงๆ แล้วมีผู้เสียชีวิตมากกว่าหนึ่งแสนคนแล้วในพม่าประเทศเดียว เทียบกับเหตุการณ์สึนามิเมื่อปลายปี 2004 ที่มีผู้เสียชีวิตสองแสนกว่าคนจาก 11 ประเทศ มหันตภัยพายุไซโคลนครั้งนี้นับว่าร้ายแรงไม่แพ้กัน
เหตุการณ์สึนามิเมื่อสี่ปีที่ผ่านมา สหประชาชาติและนานาประเทศร่วมมือร่วมใจส่งความช่วยเหลืออย่างกระตือรือล้น ให้ความช่วยเหลืออย่างเต็มที่ ด้วยน้ำใจของเพื่อนมนุษย์ เหตุการณ์ที่เลวร้ายก็สามารถผ่านพ้นไปได้ ในส่วนของประเทศไทย ผู้รอดชีวิตจากเหตุการณ์ได้รับการดูแลอย่างดี ทีมช่วยเหลือทั้งคนไทยและต่างชาติร่วมมือกันกอบกู้สถานการณ์เพื่อช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ผู้ประสบภัย
แต่เหตุการณ์ไซโคลนในพม่าครั้งนี้กลับต่างกันโดยสิ้นเชิง เพราะเกิดกับประเทศที่ล้าหลัง ไม่มีการเตรียมความพร้อม ความรุนแรงของเหตุการณ์ส่วนหนึ่งเกิดขึ้นเพราะ "รัฐบาลพม่า"
ไม่เหมือนกับสึนามิที่มาอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว ก่อนที่พายุจะกระทบฝั่ง ทางการอินเดียได้ส่งคำเตือนไปยังรัฐบาลพม่า ให้เตรียมพร้อมรับมือกับมหันตภัยที่กำลังจะมาเยือนล่วงหน้าเป็นเวลาหลายชั่วโมง แต่รัฐบาลพม่ากลับเพิกเฉย ไม่ได้มีการประกาศให้ประชาชนอพยพหรือเตรียมรับมือแต่อย่างใด ลำพังเรื่องนี้น่าจะเป็นสาเหตุให้คนตายโดยไม่จำเป็นเกิดขึ้นเป็นหลักหลายหมื่น... ยิ่งไปกว่านั้นหลังพายุพัดทำลายบ้านเรือน น้ำท่วม ประชาชนขาดน้ำสะอาดและอาหาร ในประเทศที่สุขอนามัยล้าหลัง ไม่มีเครื่องไม้เครื่องมือหรือทีมงานให้ความช่วยเหลือที่เพียงพอ(เหตุการณ์ระดับนี้ ไม่ว่าประเทศใดๆ ก็ไม่มีทางที่จะมีกำลังคนในประเทศมากพอจะช่วยเหลือตนเองอยู่แล้ว) สหประชาชาติและนานาประเทศที่พร้อมจะให้ความช่วยเหลือเพื่อมนุษยธรรมดังเช่นเหตุการณ์สึนามิกลับเจอปัญหา "เข้าไปยังประเทศพม่าไม่ได้" ... รัฐบาลพม่าไม่ได้ให้ความร่วมมือในการดำเนินการเรื่องวีซ่าเข้าประเทศ ความช่วยเหลือจำนวนมากรออยู่นอกพรมแดน รัฐบาลพม่ายอมรับความช่วยเหลือจากต่างประเทศโดยร้องขอแบบ "รัฐต่อรัฐ" คือให้ต่างประเทศบริจาคเงินและสิ่งของ "ผ่านรัฐบาล" ซึ่งรัฐบาลจะดำเนินการแจกจ่ายเอง
ในเหตุการณ์เช่นนี้ที่เพื่อนมนุษย์กำลังรอความช่วยเหลือ ประชาชนพม่าตาดำๆ ที่ค่อยๆ ตายจากไปเพราะขาดที่อยู่อาศัย ไม่มีน้ำดื่มที่สะอาด ติดเชื้อบิด อหิวาต์ ฯลฯ รัฐบาลพม่ากลับ "ต่อต้าน" ความช่วยเหลือจากต่างประเทศ ด้วยเหตุผลที่ว่า เกรงว่าความช่วยเหลือจะแอบแฝงประเด็นทางการเมือง เกรงว่าประชาชนพม่าจะสำนึกในบุญคุณสหประชาชาติ บุญคุณของต่างประเทศ ไม่ใช่จากความอนุเคราะห์ของรัฐบาลทหาร... ความช่วยเหลือจำนวนมากกระจุกอุดตันที่ปากคอขวด เนื่องจากติดเรื่องวีซ่า รัฐบาลพม่าไม่ยอมรับการช่วยเหลือแบบถึงมือประชาชนขององค์กรต่างๆ ที่เคยเข้าไปช่วยเหลือในเหตุการณ์ภัยธรรมชาติมานานับประเทศ รู้ดีว่าประชาชนต้องการอะไร ทำอย่างให้ประชาชนรอดชีวิต เหตุการณ์ผ่านมาแล้วกว่าหนึ่งอาทิตย์ .. ในช่วงเร่งด่วนเช่นนี้ สถานฑูตพม่าในประเทศไทย ซึ่งเป็นประตูหลักที่จะให้ความช่วยเหลือผ่านพรมแดนเข้าไปได้ กลับปิดทำการตามปกติ ทำให้ความช่วยเหลือที่เข้าไปได้ยากอยู่แล้วยิ่งยากเข้าไปอีก... สามวันในช่วงภัยพิบัติ... ผู้คนต้องตายอีกกี่พันกี่หมื่นคน? และล่าสุดสหประชาติสั่งระงับความช่วยเหลือ เครื่องดำรงชีวิต หยูกยา น้ำสะอาดและอาหารแห้งจำนวนหลายลำเรือ หลายลำเครื่องบิน ระงับการให้ความช่วยเหลือชั่วคราวเนื่องจาก รัฐบาลพม่า "ยึดเครื่องบินที่เข้าไปให้การช่วยเหลือไปสองลำ"
โฆษกของ World Food Program แห่งสหประชาติกล่าวว่า "This has never happened before" (การขัดขวางต่อต้านความช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ยามประสบเคราะห์โดยรัฐบาล ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ บนโลกใบนี้)
ไม่รู้ว่าวัตถุประสงค์ที่รัฐบาลพม่าทำแบบนี้เพื่ออะไร? เพื่อรักษาอำนาจของตน? ... ในยามปกติที่รัฐบาลไม่เคยเห็นประชาชนเป็นมนุษย์อยู่แล้ว... ในยามนี้ยิ่งทำให้เห็นความโหดร้ายของคนผู้แสวงหาอำนาจอย่างชัดเจน .... เพื่อนมนุษย์จะต้องตายไปอีกมากเท่าไหร่ ... ถึงจะเพียงพอ ถึงจะสะใจกับความต้องการ "อำนาจ" ของท่าน..
Subscribe to:
Posts (Atom)












